27 Aralık 2016 Salı

Hayal Kırıntılarındaki Aciz Nefesler

Evvelimde hislerimin açtığı izler var. Zaman yaralarımda durdu bugün. Cebimden çıktı hayal kırıntılarım. Doydum yalnızlığa. Her hücremde yorgunluğun zerresi. Ağzımı açtığım her konuşmada kurdum en derin cümlelerimi.  Zihnimdeki sağanak durmadı, beni yanıltmakta kararlı. Aciz nefesler çekiyorum
ciğerlerime tüm siyahların arasından ama kendime gelemediğimden mi bilmem, hatırlayamadım ismimi. Acının bıraktığı tat yetmez mi avuçlarıma? Karar kıldım direnmekte tüm saflığımla...
Yağmur geçti üzerimden, özledim huzurla uykuya dalmayı, uykumdan uyanmayı, dolu bir sabahın huzuruyla dolmayı özledim. Ağır adımlar da attım ama hızlı geçti ömrüm. Vicdanıma yenik düştüğüm onca hikayeden kaçtım bugün. Bir kelime eksik kaldım.
Daraldı nefesim, bileklerimdeki uyuşukluğu hissediyorum. Sakallarıma düşen beyazlardan kalma ağrılar var içimde. Saçlarımdan akan her sağanakta boğuldu sesim, boğuldum... Yerden kaldırmadığım çehrem karanlık, yüzümdeki çiziklere doldurdum umutlarımı. 
Bir veda daha bıraktım göğsüme...

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder