13 Aralık 2016 Salı

Sarf Ettiğim Cümlelere Veda Mektubu

Herkesin vardır bir veda mektubu. Kimi kendine yazar kimi sevdiğine, kimi sevmek istediğine, kimi sevilmediğine. Yazmaktan korkarak, yazmak zorunda olarak...
Ne kovduğumuz ciddiyetimiz kalır, ne çağırdığımız cesaretimiz. İki arada kaldık... Kuramadığımız kelimeler, kurabildiklerimize galip. Yürü cesurluğuna, hava biraz soğuk. Isıttığın ellerini cebinden çıkar.
Gülümsediğin yüzleri görme zamanın baktığından geç Ceketinde sakladığın satırlara güvenmedin hiç. Bir nezaketin kaldı, unutulmuş bir yerdesin. Kaybetmeye korktukların, kaybolmaktan korktuğundan az, kaybolduğun geceler, seni bulmaktan aciz. Solgun yüzün gülümsemeye hasret.
Yok et umutsuzluğunu, bir veda eksik kalsın göğsünde. Sarf ettiğin cümlelere sakla yazdıklarını. Kapattığın kapıların anahtarları sende. Kendine en büyük hediyen, parçaladığın veda mektupları.

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder